สมาคมผู้บริโภคสงขลา

[color=#663366]**ใกล้หมดแล้วซินะ...(โครงการฯ ปี 53) แต่อย่างไรก็ต้องทำงานต่อไปเพราะเรายังมีแรง  มีกำลังที่จะเดินหน้าต่อไป...และยังเชื่อว่าเรายังมีเพื่อนที่พร้อมจะร่วมเดินทางไปกับเราด้วย  ตราบใดเรายังไม่ถึงที่หมายหรือใกล้ที่หมายเมื่อไหร่เมื่อนั้นเราก็จะค่อย ๆ ก้าวอย่างช้า ๆ แต่ไม่ใช่หยุดอยู่กับที่นะ  ...

วันนี้ผ่านไปแล้วอีก 1 เวที  เหลืออีก 1 เวที กับลงซ่อมอีก 1 เวที  ใกล้จะหมดแล้วซินะ (อะไรหมดอะ..)  แต่เราก็ต้องสู้ต่อไป  ต้องเดินต่อไปให้ได้  เพราะขบวนเรายังอีกไกลกว่าจะถึงที่หมาย.....

การเรียนรู้เราสามารถเรียนรู้ได้ทุกเส้นทาง..ขึ้นอยู่กับว่าเราจเลือกเรียนรู้อะไร  ด้วยวิธีใด  นั้นขึ้นอยู่กับตัวเรา...

ชีวิตคือการเดินทางใช่หรือไม่ ? :s หลายคนคิด ฉันก็คิดเช่นนั้น ตราบใดที่ยังไม่ตายเสียก่อน ก็ต้องเดินกันต่อไป ทุกๆวันที่เดินทาง สังเกตุไหมว่ามีหลากหลายทางให้เราเลือกเดิน ไม่จำเป็นว่าต้องไปทางเดียวกัน แต่สำคัญที่ว่าไปยังไงก็ได้ให้ถึงจุดหมาย ฉันลองคิดเล่นๆเวลาขับมอไซต์มาทำงานในตอนเช้า หรือขับกลับบ้านในตอนเย็น

๑ พ.ย. ๕๓ , ริมระเบียงหน้าบ้าน   ฉันขยับเรือนร่างเข้าใกล้หยดน้ำที่หลากจากเพิงหลังคาลงสู่พื้นซีเมนต์หน้าบ้าน เปล่า,ฉันไม่ได้นึกอยากอาบน้ำเล่นเหมือนเมื่อครั้งกระโน้นที่ยังเป็นเด็กเล็กอยู่ แต่ฉันเพียงถือเอาโอกาสจากฤดูกาล วสันตฤดู ปล่อยร่างกายให้เม็ดฝนสาดแล้วเก็บเอาความชุ่มชื่นมากักตุนไว้ในความรู้สึกส่วนลึกที่สุด(เก็บเผื่อเอาไว้ต่อสู้กับวันพรุ่ง) ฉันอิ่มใจกับฤดูกาลเช่นนี้เสียเหลือเกิน

๒ พ.ย. ๕๓ , ริมระเบียงหน้าบ้าน (เช่นเคย)   ตื่นแต่เช้าตรู่ด้วยความรู้สึกที่ขุ่นมัว แน่ล่ะ, ฉันคงนิ่งเฉยอยู่ไม่ได้ ในเมื่อทั้งคืนมรสุมใหญ่ปกคลุม