สมาคมผู้บริโภคสงขลา

ได้ฟังความฝันของผู้ชาย 2 คนแล้วหัวใจเต้นแรงเลือดสูบฉีดคันไม้คันมือ (อันนี้เอาไปตีความเป็นตัวเลขไม่ได้)
"ผมคิดว่าถ้าผมต้องอยู่ด้วยเงินอย่างเดียว ผมคงเป็นคนที่น่าสงสาร คือคุณมีเงินแต่ไม่มีความฝัน
ไม่มีความสุข แววตาไม่เป็นประกาย เวลาทำอะไรคุณไม่ภูมิใจ...ผมอยากขายฝัน" (ดิฉันเอาคำพูดของชาย 2 คนมารวมกัน)

ผ่านไปแล้ว 2 เวที ทำให้รู้สึกว่าจะต้องแอคทีฟตัวเองทุกครั้งที่มีการลงพื้นที่  แต่ที่เราได้จากลงพื้นที่คือ  การฝึกตัวเอง  การกล้าแสดงออก  ที่สำคัญเลยได้ฝึกตัเองม๊าก  มาก  แต่บางครั้งก็รู้สึกเบลอ ๆ ไม่รู้เป็นอะไร (อิ อิ อิ) แต่ไม่ได้บอกว่าจะถอยนะ  คนเราเดินไปข้างหน้าแล้วไม่ควรก้าวถอยหลัง  แค่เราก้าวช้า ช้า  แต่มั่นคงก็เท่านั้นเอง (ใช่ไหม)  คนเรายังต้องเรียนรู้อะไรอีกเยอะ (ว่าป่าว)  

บทความของฉันก็คงเป็นหนึ่งเดียวกัน ความโหดร้ายได้เกิดขึ้นจริงบนกาแล็กซี่ทางช้างเผือกของฉัน และไม่มีเหตุผลฟ้องร้อง และจำเพาะเจาะจงว่าต่อมนุษยชาติด้วยกัน ฉันไม่อาจไว้ใจสิ่งที่มนุษย์ เรียกว่าพระเจ้าหรือไม่ก็เทวดาหน้าไหน ว่าจักสร้างให้โลกนี้สงบสุขได้

นอกจากมนุษยชาติด้วยกันเท่านั้น ที่จะต้องช่วยกัน

หนึ่งแล้ว..บทความของฉันอาจเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเม็ดน้ำค้างที่หยดหยาดลงในโลกมนุษย์ น้ำค้างที่ผ่านกระบวนการก่อเกิดยาวนาน และยากเย็น มาปรากฏให้เห็นอยู่ในเพียงหนึ่งเสี้ยว เวลา มีเพียงผู้ที่ตื่นเมื่อเช้าเท่านั้นดอก ที่ได้เห็นน้ำค้างเต็มไปหมดทั้งพฤกษ์ป่า และท้องทุ่ง

การบริหารคือการทำงานให้สำเร็จโดยอาศัยมือผู้อื่น
ผู้ปกครองระดับธรรมดา ใช้ความสามารถของตนอย่างเต็มที่
ผู้ปกครองระดับกลาง ใช้กำลังของคนอื่นอย่างเต็มที่
ผู้ปกครองระดับสูง ใช้ปัญญาของคนอื่นอย่างเต็มที่...คำคมขงเบ้ง

"...แต่การพัฒนาคนและทรัพยากรมนุษย์โดยทั่วไป  มักมีรูปแบบที่แยกส่วน
การออกแบบกระบวนการทำงาน  ให้การทำงานประจำและงานที่มีโอกาสดำเนินการทางการปฏิบัติแต่ละครั้ง
กลายเป็นกระบวนการเรียนรู้และเพิ่มพูนศักยภาพคนไปด้วย เป็นวิธีการหนึ่งที่ ให้ผลดี

ย่าข้าพเจ้านั้นเกิดและเติบโตในถิ่นชนบทอันห่างไกล มีเสียงร่ำไห้ของแมลงกลางคืนเป็นดนตรี มีกลิ่นเหงื่อไคลจากการกรำงานหนักในไร่นาเป็นน้ำหอมอบร่ำ อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ ไม่มีอัตชีวประวัติประกอบวีรกรรมอันยิ่งใหญ่บันทึก รอยบันทึกของย่ามีเพียงลายเส้นบนผนังหนากร้านแตกแห้งบนนิ้วเมื่อยามทำนิติกรรมกับทางราชการ เสียภาษีที่นาอย่างซื่อสัตย์แก่บ้านเมืองมาโดยตลอด แต่ไม่เคยได้ใช้น้ำชลประทานแม้เพียงหยด ไม่เคยได้รับคำแนะนำจากนักวิชาการทางเกษตรของบ้านเมืองแม้เพียงสักคำ และนักการเมืองที่ย่ารู้จักสูงสุดคือ กำนัน.