น้ำบ่อน้อย

หลังจากที่ถูกหยิบยื่นความเป็นแม่มาให้ 3 เดือนกว่าๆ ที่ผ่านมา ตอนนี้รู้สึกว่า  มันยากจริงๆ  กับการดูแลเด็กผู้หญิงอายุ 5 ขวบ คนหนึ่ง

หลายครั้งที่รู้สึกว่าเราพูดอะไรผิดไปรึป่าว  หรือเราจะพูดอย่างไรให้เค้าเข้าใจ

หลายครั้งที่รู้สึกว่าเค้ามีอะไรอยากจะบอก  แต่เก็บเอาไว้ดีกว่า

หลายครั้งที่รู้สึกว่าเค้าอารมณ์ไม่ดีเอามากๆ  ด้วยการแสดงออกที่แข็งกร้าว  จนต้องยอมแพ้

    เมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา  ไปฝึกอบรมการทำงานเป็นทีม ที่อาศรมวงศ์สนิท  คลอง 15 อ.องครักษ์ จ.นครนายก พี่ ณฐ  บอกว่าคนส่วนใหญ่มักจะลืมความรู้สึกตัวเอง หรือไม่ก็ปิดกั้นความรู้สึกตัวเอง  หลงลืมความเป็นเด็ก กระบวนการทุกครั้งที่เค้านำมาใช้  ให้เราบอกถึงความรู้สึกที่เป็นอยู่ ณ ขณะนั้น  เล่าเรื่องย้อนไปในวัยเด็กสมัยประถม

เหตุการณ์มันลางเลือนมาก  จนแทบจะจำไม่ได้ว่าตอนนั้น

ถ้าเราโกรธ.......  เราจะทำอย่างไร

ถ้าเราหวงของเล่น......เราจะทำอย่างไร

ถ้าเรางอแง.....เราจะทำอย่างไร

จำไม่ได้จริงๆ.........

  จนทำให้นึกถึงหลาน
    เวลาโกรธ......เค้าจะกระฟัดกระเฟียด  แล้วเดินไปหามุมข้างประตูบ้าน หรือไม่ก็ที่ที่เรามองไม่เห็นเค้า  แล้วก็นั่งร้องไห้คนเดียว

    เวลาเค้าสนุก.....เค้าจะปลดปล่อยตัวเองเต็มที่  หัวเราะ  ร่าเริง
    เวลากลัว......เค้าจะเดินมาแอบข้างหลัง หรือไม่ก็หาหมอนใบใหญ่มาปิดตัวเอง
    เวลานอน.....เค้ามักจะกัดฟันตัวเอง  ดังกรอด  กรอด

ฉันพยายามกลับมามองตัวเอง  ในเสี้ยวที่มันหายไป......

ฉันต้องเข้าใจเค้าให้มากกว่านี้

    พอดีเ่จอหนังสือเล่มหนึ่ง  แม่ของเค้าซื้อไว้ และพยายามที่จะนำมาใช้กับเค้า.... "วิธีพูดกับลูก"  โดยไม่ทำร้ายจิตใจของเขาและทำให้เราร่วมมือยอมทำตามคุณ

เขียนโดย  ดร.เฮม  จีนอตต์  เรียบเรียงโดย  ภรณี  ภูริสิทธิ

ผู้เขียนเป็นนักจิตวิทยาเด็ก  เล่าถึงประสบการณ์ที่ได้แลกเปลี่ยนกับเด็ก  และได้เตือน ๆ ให้ผู้ปกครอง

หันมาใส่ใจเรื่องของคำพูดที่ทำร้ายเด็กโดยไม่รู้ตัว.....ฉันก็เป็น

อ่านได้ไม่กี่หน้า.... พยายามลองนำมาใช้.....

อดทน....จริงๆ


  จนรับรู้ความรู้สึกของตนเองว่า.....ฉันยังใจเย็นไม่พอ..อดทนไม่ได้กับความรู้สึกที่เด็กแสดงออกมาอย่างไร้เดียงสา ที่ผู้ปกครองหลายคนและฉันเองรู้สึกว่าเค้าดื้อ....ไม่ฟัง?
  ฉันคงจะต้่องอ่านอย่างเป็นเรื่องเป็นราวสักที  จะได้เข้าใจความรู้สึกของตนเองเมื่อตอนเป็นเด็ก.......อีกครั้ง