น้ำบ่อน้อย

หลังจากเก็บข้อมูลตู้น้ำหยอดเหรียญครบตามที่ต้องการแล้ว  เราก็มุ่งหน้าต่อไปยังห้างแห่งหนึ่ง เพื่อจะดูข้อมูลเรื่องของผักและผลไม้....อืม.....เผื่อจะเจออะไรบางอย่างที่ตามหาอยู่

เข้าไปในห้างปั๊บ  หยิบกระดาษจดข้อมูลว่าต้องสำรวจอะไรบ้าง  คราวนี้ก็เดินตามหาผักให้ครบ ฉันกะน้องบู้ก็ช่วยกันหาผักคะน้า....ส่วนใหญ่จะเป็นผักปลอดสารพิษ (เค้าเขียนไว้อย่างนั้นนะ)
มีไม่กี่แบรนด์ที่จะให้เลือกเก็บ...    บอคเคอรี่...สงสัยจะขายดีหาไม่เจอ    แอปเปิ้ล..ก็มีแอปเปิ้ลเขียว
แอปเปิ้ลฟูจิ  ส้มแมนดาริน และส้มซันคอร์ต  เราเิ่พิ่งจะรู้นะว่า ส้มมันแพงซะจริงๆ ส้มแมนดารินกิโลละ 118 บาท  โอ้โห.....ถ้าไม่มีใครซื้อให้กินจะไม่กินเด็ดขาดเลย ส่วนแอปเปิ้ลฟูจิในห้าง  ทำไมลูกมันเล็กกว่าตลาดข้่างนอกนะ......แถมแพงด้วย ลูกละ 14 บาท

จำได้ว่าตอนที่ทำสัญญา FTA ไทย - จีน  บอกเราว่าจะได้กินแอปเปิ้ลถูกๆ งัย  ตอนนั้นแอปเปิ้ลลูกโต หน่อยก็10 บาท  ถ้านำเข้ามาจากจีนก็คงจะได้กินกันละลูกละ4-5 บาท  แต่มันกลับไม่ใช่อย่างที่บอก โถ่เอ้ย.............  พูดถึงเรื่องนี้แล้วหงุดหงิด

ปลายสายตาไปมองในตู้ที่ทางห้างทำเป็นกะบะใส่ไส้กรอก.....สารพัด    อู้ย.....เห็นแล้วน้ำลายไหล น้องบู้ก็มาสะกิดบอกให้ไปดูที่จัดแขวนไว้เพราะตรงนั้นเป็นเฉพาะของ CP (ยักษ์ใหญ่แห่งการขูดรีดเกษตรกรพันธสัญญา)

ละลานตา  มันหลายยี่ห้อ  หลายแบรนด์  นึกว่าผู้ผลิตรายเล็กรายน้อยจะถูกกลืนกินไปซะหมดแล้ว คราวนี้เราก็ลงมือเลือกไส้กรอก (กระซิบบอกบู้ว่าอยากกินอันไหนให้เลือกเอา...บู้ยิ้มแก้มปริเลย) ได้มา 4 แบรนด์
รวมแบรนด์ของห้างด้วย

เย้!.......ภารกิจตามหาไส้กรอกหมูนี่  เหนื่อยเหมือนกันนะ

ท่าเริ่มจะไม่ค่อยดีแล้ว......มองไปบนท้องฟ้า  เขียวครึ้มมาเลยล่ะ แย่แล้ว!.......ต้องรีบแล้วล่ะไม่งั้นฉันกะบู้ต้องติดฝนกลางทาง จะรอตรวจสอบไส้กรอกกันไม่ไหวต้องฝากท้องริมทางซะก่อนแล้ว

อิอิ