โครงการบริโภคเพื่อชีวิต สงขลา

เรื่องนี้เกิดเมื่อปี 50 มีเพื่อนมาขอร้องผู้ร้องเรียนให้ช่วยค้ำประกันรถ  เพื่อนซึ่งรู้จักกันมานานหลายปี  ผู้ร้องก็ยอมที่จะไปค้ำประกันให้ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้จักกับผู้ซื้อ  ผู้ร้องเพื่อนและน้องสาวเตรียมเอกสารสำเนาบัตรประชาชนไปยังบริษัทขายรถแห่งหนึ่ง  ฝ่ายขายของบริษัทขอสำเนาบัตร  และบอกว่าจะเช็คประวัติว่าสามารถที่จะค้ำประกันได้หรือไม่  หลังจากนั้นประมาณ 2 วัน ทางบริษัทโทรมาบอกว่าไม่สามารถค้ำประกันได้เนื่องจากมีแบ็คลิส  จึงไม่ได้สนใจ  และหลังจากนั้นประมาณเกือบปี  มีจดหมายทวงหนี้จากบริษัทรับจัดไฟร์แนนซ์แห่งหนึ่ง  ก็รู้สึกไม่ดี  สอบถามไปยังเพื่อนที่ชวนไปค้ำประกันรถว่ามีจดหมายทวงหนี้ได้อย่างไรในเมื่อไม่ได้ค้ำประกัน  เมื่อได้รับจดหมายทวงครั้งที่สองจึงชวนน้องสาวไปแจ้งความกับตำรวจ  พยายามติดต่อเพื่อนให้ไปบริษัทขายรถด้วยกัน  แต่ก็ได้รับการปฏิเสธตลอด  จนสิ้นเดือนพฤษภาคมปี52  ได้รับหมายศาลเพ่ง  ผู้ร้องตกใจมาก  และพยายามติดต่อกับเพื่อนไปบริษัทขายรถ  แต่ก็ถูกปฏิเสธความรับผิดชอบจากบริษัทขายรถ  และยังโบ้ยความรับผิดชอบไปยังบริษัทไฟร์แนนซ์  ผู้ร้องต้องขึ้นศาลเพ่งวันที่ 3 ส.ค.52 นี้  ข้อที่น่าสังเกตคือ  ลายเซ็นต์ของผู้ร้องในสำเนาบัตรประชาชน กับใบค้ำประกันเหมือนกันมาก  แทบจะเป็นการก๊อปปี้  และในใบค้ำประกันต้องมีลายเซ็นต์คู่สมรสด้วยแต่กลับไม่มีลายเซ็นต์ของคู่สมรสผู้ร้อง  ผู้ร้องแจ้งว่า  ยังไม่เคยไปเซ็นต์ค้ำประกันเลย แล้วลายเซ็นต์นี้มาได้อย่างไร