ลดาวัลซ์

บทความของฉันก็คงเป็นหนึ่งเดียวกัน ความโหดร้ายได้เกิดขึ้นจริงบนกาแล็กซี่ทางช้างเผือกของฉัน และไม่มีเหตุผลฟ้องร้อง และจำเพาะเจาะจงว่าต่อมนุษยชาติด้วยกัน ฉันไม่อาจไว้ใจสิ่งที่มนุษย์ เรียกว่าพระเจ้าหรือไม่ก็เทวดาหน้าไหน ว่าจักสร้างให้โลกนี้สงบสุขได้

นอกจากมนุษยชาติด้วยกันเท่านั้น ที่จะต้องช่วยกัน

หนึ่งแล้ว..บทความของฉันอาจเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเม็ดน้ำค้างที่หยดหยาดลงในโลกมนุษย์ น้ำค้างที่ผ่านกระบวนการก่อเกิดยาวนาน และยากเย็น มาปรากฏให้เห็นอยู่ในเพียงหนึ่งเสี้ยว เวลา มีเพียงผู้ที่ตื่นเมื่อเช้าเท่านั้นดอก ที่ได้เห็นน้ำค้างเต็มไปหมดทั้งพฤกษ์ป่า และท้องทุ่ง

แต่ในช่วงเวลาที่เกิดขึ้น และดำรงอยู่ หวังเพียงได้มีพืชพันธุ์จำนวนหนึ่งทันดื่มกิน ตัวตนของฉันก็ควรเป็นเช่นนั้น มิใช่หรือ ฉันเชื่อมันอยู่ลึกๆ ว่า ในโลกนี้จะต้องมีคนสักจำนวนหนึ่ง ที่ตื่นเช้าและได้เห็นเม็ดน้ำค้างเหล่านี้

ฉันจึงมีความหวังอยู่ลึกๆ ว่า โดยเธอผู้พบเห็น จักได้บอกเล่าถึงสิ่งนี้ แก่ผู้คนหมู่อื่นอีกต่อๆ กันไป ฉันและเหล่าสหาย จึงสู้ทนและมุ่งหวังสร้างเม็ดน้ำค้างอยู่อย่างโดดเดี่ยว โดยมิได้หวังครอบครอง

เพียงเพื่อพบว่า...เมื่อวันพรุ่งมาถึง จักมีคนสักจำนวนหนึ่งได้มาแต่งแต้ม เม็ดน้ำค้างร่วมกัน ฉันปรารถนาคนตื่นเช้า และปรารถนาเห็นเม็ดน้ำค้างเป็นที่สุด

ฉันเชื่อว่า สักวันหนึ่งต้องมี.....

เทือกบรรทัด , ปลายฤดูฝน